Peter Welchering z magazynu GZ na inhorgenta europe 2008 przedstawił analizę dotyczącą sytuacji na rynkach surowcowych. Zapraszamy do zapoznania się z raportem, w którym przegrany jest tylko jeden – jasnoniebieski akwamaryn chińskiej produkcji. W każdym innym segmencie ceny stale wzrastają. Szczególnie zaskakuje sytuacja na rynku diamentów, który musi radzić sobie ze spadającymi obrotami a wzrastającymi cenami karatów.

Sygnały odnośnie zmiany sytuacji na rynku diamentów widać już było pod koniec 2007 roku. Już wtedy było widać, że w związku z sytuacją na rynku amerykańskim spada popyt zarówno na bardzo male kamienie poniżej 0.07 karata (wszystkie stopnie czystości i barwy) jak i na diamenty 1-karatowe o niskim stopniu czystości i barwy.
Zaledwie analitycy zdążyli ogłosić taką tendencję cenową spowodowaną spadkiem popytu, spółka de Bers została zmuszona do ogłoszenia wstrzymania produkcji w południowoafrykańskich kopalniach. Efektem tego słabszego popytu był co prawda spadek łącznych obrotów na rynku diamentów w pierwszych miesiącach roku 2008, jednocześnie jednak ceny karatów wszystkich stopniach czystości i barwy a także tych o wielkościach handlowych wzrosły. (na skutek spadku produkcji w Płd. Afryce.

De Bers próbuje znaleźć wyjście z tej trudnej sytuacji w kopalniach południowoafrykańskich i zrównoważyć je wydobyciem w Kanadzie. Jednocześnie eksploracja złóż w kopalni Snap-Lake na północnym zachodzie Kanady okaże się najprawdopodobniej dużo droższa niż zakładano. Tak wiec 2 mln karatów oczekiwane na rynku diamentów w roku 2008 nie będzie mogło zostać wyprodukowane. Także ta sytuacja przełoży się na cenę.  

Jednocześnie negocjacje z rosyjskim producentem diamentów Alrosa nie przyniosły oczekiwanego konsensusu. Alrosa musi przestawić się w Rosji na wydobycie pod ziemią. Chce dotrzymać umów dostawy do de Bers tylko wtedy, jeśli RPA weźmie na siebie część kosztów wydobycia. Nie osiągnięto jeszcze konsensusu tej sprawie.  
Efektem tego jest fakt, że rosyjska produkcja naturalnych diamentów pozostanie znacznie poniżej poziomu 40 mln karatów. Analitycy prognozują, że de Beers nie osiągnie zaplanowanych 55 mln. Można przyjąć, że ze względu na kryzys energetyczny w Płd. Afryce wartość produkcji osiągnie dużo poniżej 50 mln karatów.
Zgodnie z prognozami analityków londyńskiej giełdy surowców mogło to doprowadzić do wzrostu cen surowych diamentów o dużo więcej niż o 10% oraz spadku obrotów wynikającego ze zmniejszenia wydobycia (od 4-6%).  

Podobnie wygląda sytuacja na rynku rubinów. Wstrzymanie produkcji na Myanmarze  doprowadziło do spadku obrotów o 8 % w I kw. 2007. Jednakże  Nyan Win, rzeczniczka birmańskiej Narodowej Ligi na rzecz Demokracji ogłosiła, ze prace eksploracyjne w kopalniach zostaną podjęte ponownie w pełnym zakresie, jak tylko szef państwa Than Shwe we współdziałaniu z ligę wprowadzi w życie obiecany „ plan drogi do demokracji”.
Znakiem gotowości do podjęcia negocjacji jest wzrost wydobycia rubinów z 1500 kg (dane z października 2007) do 4000 kg. To niestety jest jeszcze dużo poniżej normy min. 2 ton surowca. A tyle musiałoby wynosić wydobycie, aby poziom produkcji osiągnął ten z roku 2006.

Problemy z podażą pojawiają się także na rynku szafirów. Na to ma wpływ trudna wewnętrzna sytuacja polityczna na Sri Lance. Szafiry cejlońskie są na chwilę obecną dostarczane wyłącznie z zasobów magazynowych. Ceny odpowiednio rosną. Handlujący kamieniami szlachetnymi wielkie nadzieje wiążą z eksploracją zasobów szafirów w kambodżańskim Pailim. Aczkolwiek prace związane z wydobyciem bardzo się tutaj opóźniają.  

Stabilna jest natomiast sytuacja na Madagaskarze. Tutaj znaleziono nowe zasoby, które od marca trafią na rynek. O więcej 40% spadly ceny szafirów z Andra Pradesh. Produkowane tam kamienie charakteryzują się lekko niebieskim odcieniem, który w związku ze zmianą trendów nie jest już tak pożądany na arenie międzynarodowej Poza tym udowodniono też wiele przypadków termicznej obróbki tego kamienia. To oczywiście spowodowało spadek popytu na szafir z Andra Paesh.

W Europie lekko wzrosły, a w Ameryce Północnej lekko staniały turmaliny z Mozambiku. Przede wszystkim w USA wzrósł popyt na południowoamerykańskie turmaliny. Ich cena jest co prawda zazwyczaj do 25% wyższa niż turmalinow z Mozambiku. Ze względu jednak na zwiększony popyt w USA te kamienie osiągnęły wyższa sprzedaż niż ich konkurenci z Mozambiku. Rynek zareagował na to lekkim spadkiem cen turmalinów z Mozambiku.
Inaczej kształtuje się sytuacja w Europie. Na tym rynku od czasu odkrycia złóż w Mozambiku tamtejsze kamienie cieszą się dużo większą popularnością niż południowoamerykańskie. Dlatego poziom cen kamieni południowoamerykańskich w Europie kształtuje się poniżej amerykańskiego a poziom cen kamieni z Mozambiku  powyżej poziomu cen w USA.
Nie do końca przyjęły się na rynku turmaliny z nigeryjskiej Kefii i Garaku. Tutaj produkowano większe ilości turmalinów zaczynających się od wielkości 15 karatów. Są one jednak nadal sprzedawane poniżej ceny rynkowej, niektóre znacznie poniżej tego poziomu cen. Podobnie sytuacja przedstawia się z 30-karatowymi okazami z Sarkin_Pawa i Kagarko.  

Na skutek kryzysu energetycznego w Płd. Afryce zdrożała również platyna. Równoczesne zamknięcie 3 najważniejszych kopalni, które nie mogły zostać zaopatrywane w prąd, doprowadziło do wzrostu ceny uncji platyny do 1860 dolarów. Pallad odnotował najwyższe ceny osiągając 400 dolarów za uncję. Takie zmiany w poziomie cen sa efektem zmniejszenia produkcji w Płd. Afryce.  

Podobnie wygląda sytuacja w przypadku rodu. Cena uncji wzrastała w szczytowych momentach do 8000 dolarów. Średnia kwartalna wynosiła ok. 7500 dolarów. Co prawda spadek produkcji w wys. 2% światowej produkcji, jaki odnotowano w pierwszych 2 miesiącach roku 2008 (który jest rezultatem kryzysu energetycznego w Płd. Afryce), miał zostać wyrównany przez wzrost wydobycia w kopalniach na Uralu. Wszystko wskazuje na to, ze oczekiwany w roku 2008 poziom 25 ton produkcji światowej nie zostanie osiągnięty. Zwłaszcza, ze spadek wydobycia ogłosiły także kopalnie w Peru.  

Srebro wykazuje natomiast jedynie delikatną tendencję wzrostowa. Jego cena kształtuje się średnio na poziomie 16 dolarów z uncję. Trudna sytuacja produkcyjna, w jakiej znalazło się na początku roku Peru – w dalszym ciągu największy producent srebra z 16% udziałem w rynku światowym, doprowadziła do znaczącego wzrostu ceny srebra. Obecnie te ceny uległy unormowaniu, ponieważ kopalnie Minera Anders w argentyńskim San Jose oraz kopalnie Pan American Silver w San Vincente zwiększyły wydobycie i produkcję srebra.